F. Springer, in het ware leven Carel Jan Schneider (Batavia, 1932), was van 1985 tot 1989 ambassadeur in Oost-Berlijn. De diplomatie komt uitgebreid terug in Springers Berlijnroman Quadriga.

Quadriga is liefdesverhaal en diplomatenroman in één. In de nadagen van de DDR krijgt journalist Robert Somers een uitnodiging voor een werkbezoek aan Oost-Berlijn. Daar krijgt hij de wonderschone Monika Rittner als begeleidster toegewezen. Frau Rittner heeft ongetwijfeld lijnen naar de Stasi (de geheime dienst in de DDR), dus het is oppassen geblazen. Terwijl Somers de glorieuze DDR-succesverhalen van belangrijke Partijleden aanhoort, valt hij als een blok voor Monika’s charmes. Zij laat hem (professioneel of ongevoelig?) lang in onzekerheid. Kan Robert haar vertrouwen?

Springer bouwt vrijelijk eigen interesses en ervaringen in in Quadriga. De fascinaties voor Ivan Boenin en Heinrich von Kleist lezen regelmatig alsof ze Springers eigen enthousiasme uitbeelden, in plaats van die van Robert Somers. Boenin is diep verankerd in het verhaal: Somers ziet in Monika een personificatie van Lika uit Boenins Het leven van Arsenjev. Dit in tegenstelling tot Kleist, die ietwat uit de lucht komt vallen. Ook deelt Somers een anekdote met de Berlijnse ambassadeur Raaf uit hun gezamelijke tijd in Angola. Deze komt ongetwijfeld uit een notitieblok of agenda van Springer zelf.

Hoe dan ook: Quadriga is het lezen meer dan waard. Het levert voor Berlijnliefhebbers vele blikken van herkenning op. Bovendien toont Robert Somers’ tocht langs de hoogwaardigheidsbekleders een boeiende blik in de diplomatie van de voormalige DDR.

DER LETZTE MACHT DAS LICHT AUS…..

Ab jetzt alles ein letztes Mal….

Mit einem Kloß im Hals schreibe ich diese letzte Mail.

Ich sitze in der Küche , es regnet und mir fällt der Song ein
‘weinst du oder ist es der Regen der von deiner Nasenspitze tropft’Sag mal weinst du

Bei uns macht sich die Abschiedsstimmung breit.

Das Gefühl der Unsicherheit und gleichzeitig die Freude auf das neue noch Unbekannte weitet sich aus …
Das Gefühl der Unsicherheit und gleichzeitig die Freude auf das Neue,
noch Unbekannte, weitet sich aus …
Doch unsagbare Traurigkeit diesen einzigartigen Ort zu verlassen,
abzubauen was man mit Liebe aufgebaut hat,
in Containern zu verstauen wo man sein Herz dran gehängt hat,
die überwiegt bei jedem einzelnen von uns, eindeutig.

Auch oder gerade weil wir schon öfter geprobt haben, es ist ganz klar das Ende!

Mit Wehmut schaut jeder sich alles noch mal ganz genau an, steht gerührt im Restaurant,
sitzt sentimental im Zirkus, lässt die Gedanken kreisen oder lässt die Beine über der Spree baumeln,
bei schönsten Sonnenuntergängen.. oder schliesst sich in seinem Wagen ein um kurz mal abzuflenn’.

Loslassen, das grosse Thema…Abschied nehmen und Energie für den Abbau sammeln…
doch erst mal Closing feiern bis der Arsch platzt!!!

Wir wissen das ihr uns kein Wort mehr glaubt…
doch, Das war’s nun wirklich* Aus die Maus*.Ende Gelände* Schluss mit Lustig*Ab der Bart* …
für uns, die wir hier leben, arbeiten, lachen, streiten, verzaubern, enttäuschen,
begeistern, zum Nachahmen oder heftig diskutieren anregen, ist das immer wieder hart.

Wir haben gekämpft, sogar besetzt, uns erfolgreich gegen Fehlplanung gewährt,
haben immer wieder Hoffnung geschöpft,
einfach jedes Jahr weiter gebastelt und was Tolles ist entstanden, doch nun ist es vorbei…
Einigen haben wir paradiesische Momente geschenkt anderen Reibungsfläche geboten,
wie auch immer, irgendwie hat sich jeder von euch mal mit uns beschäftigt,
weil WIR SIND WAS WIR SIND!

Und nun streichen wir die Segel. Nach 7 Jahren, das ist ein ganzer Lebensabschnitt,
erhalten wir nicht einen tragbaren Vorschlag oder ein annehmbares Angebot für nachfolgende Projekte.
Des einen Leid, des anderen Freud. Für uns niederschmetternd.
Wir werden das Gelände in eine Brachlandschaft zurückversetzen.
Mit eigenen Händen abreissen was wir mit heissem Blut und reinem Enthusiasmus
in einen romantischen Fleck verwandelt haben.
Dem *verrückten Paradies* rücken die Bulldozer auf die Pelle
und das Kettensägenmassaker der Stadt Berlin hat einen Einsatz.
Am 31.10 sind wir weg… dem Senat mit samt Herrn Wowereit sind 220 Arbeitsplätze einfach zu wenig.

Der Countdown tickt unermüdlich…es ist ein vernichtendes Tick Tack für die Holzmarkstrasse 25

Doch wenn sich die Wogen der Ohnmächtigkeit geglättet haben,
glaube ich von ganzem Herzen an eine Energiefreisetzung von der wir momentan keine Ahnung haben.
Denn ausser der Trauer haben wir auch ein unfassbar grosses Gefühl der Dankbarkeit in uns.
Wir sind dankbar diesen einmaligen Livestyle überhaupt erleben zu können,
sind stolz etwas ganz Eigenes kreiert zu haben und viele Menschen daran teilhaben zu lassen.
Deshalb wünsche ich uns, nicht zu vergessen
***WIR SIND VIELE UND EINE HERZENSANGELEGENHEIT SETZT SICH IMMER WIEDER DURCH***
wie schon Bugs Bunny zu sagen pflegte WIR KOMMEN WIEDER KEINE FRAGE.

Wir hatten, weiss Gott, mehr als nur einen paradiesischen Moment. Dafür danken wir euch!!!

Gestern war das letzte grosse Meeting, es fand jeden Mittwoch um 11 Uhr auf dem Marktplatz am grossen Tisch statt.
Der Stellenwert war, zusammen zu kommen, auszutauschen, zu planen, zu beratschlagen und zu entscheiden.
Bei diesem Letzten nun, ging es natürlich um das LETZTE (ich schwöre bei meiner Mutti) CLOSING.

Wir haben vieles vor, noch einmal wollen wir das sich die Nackenhaare aufrichten,
es im Bauch kribbelt, das Herz wie wild pocht und es im Hirn kickt.

Kommt vorbei, und

bekommt einen letzten Stempel aufgedrückt,
supportet ein letztes mal den Dj vom Radiozimmer aus,
kackt ein letztes mal im Ziehwagen ab,
lehnt euch ein letztes mal an Horst,
geniesst ein letztes Wochenende lang die blauen Stunden ,
schaukelt euch ein letztes mal in die Wolken,
reit dir einen letzten Wolf,
lasst euch ein letztes Mal erwischen,wenn ihr durch die kleine Tür geht
halte durch beim letzten Ausräuchern ala Brunetti,
gebt ein letztes mal Trinkgeld,
DJ SPIEL DAS BESTE LETZTE SET DEINES LEBENS
flieg ein letztes Mal raus,
versuch ein letztes mal an Bändchen zu gelangen,
spring ein letztes Mal von hier aus in die Spree,
fötoautomatisiere dich ein letztes Mal epileptisch,
beichte ein letztes Mal,
trinkt einen letzten hochprozentigen Pfeffi bei Tobi,
piss ein letztes Mal die Wand an,
lass dir die letzte Pizza schmecken,
wärme dich am letzten Feuer ,
freu dich auf den letzen Song und leide den letzten Bar25 Abturn….

ES GRÜSSEN …WIR 25 !
Ps: die Bäume stutzen wir selbst

Bar 25 gaat op slot. We moeten het met de herinnering doen.

directed by pilpop

De maker van deze mooie Berlijnfilm levert de volgende beschrijving:

“Deze wonderschone film draag ik op aan mijn stad Berlijn, waar ik nu 19 jaar woon. De Berlijnse architectuur is weliswaar bijzonder mooi, maar alleen de Berlijners hebben de stad gemaakt zoals die is. Op elke straathoek is iets bijzonders te ontdekken. Het beste is om dit direct te filmen.

Gefilmd met mijn geliefde Sony HC9. Gemonteerd en bewerkt met Sony Vegas Pro 9. Het miniatuureffect heet Tilt Shift, gerealiseerd met een lens waarmee oorspronkelijk architectuur gefotografeerd wordt en dit effect een bijproduct is. Digitaal is dit effect ook later te realiseren.

Muziek: Hungarian Rhapsody No.2 van Franz Liszt.”

Na een aantal jaren in Berlijn weet ik deze vraag voor mijn gevoel compleet te beantwoorden. (In het begin niet – terzijde.) Hierin vult de Berliner Zeitung mij nu aan. Tot mijn vreugde lanceert de Oost-Berlijnse krant een serie over wonen in de Duitse hoofdstad. Verschillende stadsdelen gaan langs de meetlat, een prettige aanvulling op de interessante tentoonstelling Berliner Einsichten die op 27 augustus opengaat voor het publiek.

Deel 1, 11 augustus 2010: de Oostelijke Plattenbauwijk Marzahn: armoedig imago van ‘achtergebleven wijk met explosieve werkloosheid en troosteloos uiterlijk’. Die Übriggebliebene

Lonely Planet beschrijft Berghain zo: “Raw, massive, industrial – this hedonistic club in a former power plant looks like an utopian wet dream: sort of Metropolis meets Blade Runner”. Volgens de New York Times is het de beste club ter wereld. Nu vinden de lezers van het gezaghebbende DJ Mag, dat Sankey’s in Manchester de beste club ter wereld is. Clubbers waarderen DJ Mag, omdat iedere stem geldt, van hoog tot laag. Deze lezers laten Berghain vallen als een steen.

Manchester, Londen, Ibiza. Verliest Berlijn de slag? Clubbing in Berlijn is was in de laatste jaren in trek vanwege de gevarieerde partyscene en goedkope vluchten: volgens schrijver en SPIEGEL-journalist Tobias Rapp (leestip) komen ieder weekend naar schatting 10.000 clubbers voor de prijs van een taxi naar Berlijn om te feesten. Deze ‘Easyjetset’ kan er nu voor kiezen om naar Engeland of Spanje te vliegen.

Nummer 1 of nummer 8, wellicht blijft Berghain wel de meest mytische van alle clubs in Europa. De heilige graal van de low-profile technofreak. Van middernacht op zaterdag tot in de maandag wordt aan één stuk door gefeest, maar ook gebruikt en gerommeld. Wetteloosheid regeert. De unisex-toiletten zijn berucht. Fotograferen is er verboden, waardoor alleen bezoekers ècht weten hoe het er uitziet. En bezoeker word je niet zo gemakkelijk. Portier Sven Marquardt houdt er namelijk een ondoorgrondelijk, willekeurig deurbeleid op na. ‘We maken zelf wel uit met wie we feesten’, is hèt statement van Marquardt. Discussie? Niet mogelijk.

De complete lijst van DJ Mag vind je hier. Het is hetzelfde magazine dat de Nederlandse dj’s Armin van Buuren en Tiësto de besten van de wereld vindt.

“It’s a spectacular place. It’s got a really patient dancefloor and a legendarily difficult door policy that keeps away the people who aren’t there for the music. Playing there is truly special.”
- Nat Self, Zombie Disco Squad

“Everything about Berghain is amazing, the venue, the sound, the atmosphere. The best thing about it is the door policy though: you can’t beat the looks of sheer terror in the queue!”
- Scuba, host of monthly Friday dubstep event Sub:stance

Off-topic: Wil je toch Berghain binnenkomen, doet er goed aan om de volgende richtlijnen in acht te nemen:

- niet negatief opvallen in de lange wachtrij
- niet een te jonge (of te oude) indruk maken
- geen toerist zijn
- geen ‘foute’ kleding dragen (dus niet te posh, te flitsend, te casual of onvoldoende posh, flitsend of casual)
- niet in een groep komen
- er niet seksdodend uitzien
- geen camera meenemen, foto’s maken is verboden
- geen wapens of drugs meenemen (is ook niet nodig, drugs koop je binnen net zo gemakkelijk als buiten, mocht je dat willen.

Dankzij de immuniteit voor strafvervolging kunnen diplomaten alles maken in het verkeer. Dit gedrag kostte Berlijn 180.010 euro aan boete-opbrengsten in 2009. De kille cijfers:

Aantal diplomatenvoertuigen: 3048
Aantal verkeersovertredingen: 8610
Aantal ongelukken: 39
Aantal ongelukken met gewonden: 11

Bij 64 procent (!) van de ongelukken reden de diplomaten gewoon door, zo schat de politie. Weg van de plaats delict, als de wiedeweerga. Alsof er niets gebeurd is. Genietend van de wetteloosheid.

Terug naar de vergelijking Berlijn/Moskou. In de Russische hoofdstad maken zakenmensen, ministers en parlementsleden met blauwe zwaailichten (migalki) op de limousine de straten onveilig. Roekeloos files omzeilen is de norm. De zwaailichtenelite past zich ogenschijnlijk moeiteloos aan in Berlijn. Al hebben de diplomaten hier geen migalki nodig.

Vorige week caramboleerde een luxe limousine via vijf auto’s tegen een lantaarnpaal in Tiergarten. Schade: duizenden euro’s. De bestuurder bleek een flinke slok achter de kiezen te hebben. De politie kon niets anders doen dan hen een prettige reis wensen.

Naast de Russen blijken vooral Chinezen en Arabieren zich te misdragen (waarbij bij de laatste alcohol niet het probleem zal zijn), maar in Tiergarten was wodka de oorzaak van het leed. En dat is geen toeval.

Zaterdag was er een rechtstreekse vertoning van Tsjaikovski’s Jevgeni Onegin, met stertenor Rolando Villazón, op een groot scherm (zie foto’s onder). Een dag later genoten de toeschouwers van opera in de open lucht. De beide voorstellingen werden gedirigeerd door de geniale Daniel Barenboim. 11.000 mensen genoten ervan, met bier in de linker- en braadworst in de rechterhand. Hoezo elitair?

Een bezoek aan de Staatsoper is overigens door elke portemonnee te dragen. Bij elke voorstelling staan liefhebbers klaar om niet afgehaalde of verkochte tickets op de kop te tikken (goedkope plekken voor 7 euro!). Wie de Staatsoper wil bezoeken, zal wel geduld moeten hebben: in de komende drie jaar wordt het gebouw compleet gerenoveerd. Tot aan de heropening voert Barenboim zijn opera’s op in het Schillertheater in Charlottenburg.